Virtual classroom VS Σχολείο: Υπάρχει νικητής;

Virtual classroom VS Σχολείο: Υπάρχει νικητής;

Σχολείο-η μισή σου ζωή περίπου αν το καλοσκεφτείς. Στην χώρα μας, όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με τον πίνακα και τον μαρκαδόρο ή την κιμωλία. Παράλληλα, η διδασκαλία σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, για όσους είχαν τέτοια εγκατάσταση στο σχολείο τους, ήταν είτε ελλιπής είτε διακοσμητική. Παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες αναβάθμισης της σχέσης ανάμεσα στο μάθημα και τα ηλεκτρονικά μέσα, δεν υπήρξε τελικά κάποια δραστική αλλαγή. Οι λόγοι πολλοί, από την διαχείριση των πόρων μέχρι την ευελιξία και την κατάρτιση των εκπαιδευτικών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Πολλά από αυτά που για την ελληνική πραγματικότητα είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο, σε άλλες χώρες αποτελούν την καθημερινότητα. Οι τεχνολογίες μπήκαν ενεργά στη ζωή των παιδιών και μας σύστησαν το virtual classroom. Από το θρανίο και το εφτάωρο στην σχολική αίθουσα, ο μαθητής βρέθηκε σπίτι του, στο laptop του με το ωράριο που ο ίδιος προτιμά. Αυτό λοιπόν, όπως και κάθε εξέλιξη, έχει αιτίες, αρνητικά και θετικά, τα οποία διαφέρουν πάντα ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Με άλλα λόγια τα χαρακτηριστικά όπως η ηλικία, η ιδιότητα και ο σκοπός είναι μεταβλητές που καθορίζουν το αποτέλεσμα.

Πήγαμε σχολείο για το προφανές;

Το προφανές, είναι η απόκτηση γνώσεων. Αυτό σε βασικό επίπεδο επιτυγχάνεται. Το σημαντικότερο όμως είναι τα παράπλευρα ερεθίσματα που λαμβάνει ο μαθητής μέσω της αλληλεπίδρασης με το σύνολο. Βρισκόμασταν σε μία αίθουσα με άλλα παιδιά και με έναν καθηγητή, για μια σειρά από λόγους. Έμαθες αρχικά να συναναστρέφεσαι, να συμπαθείς, να αντιπαθείς, να συμφωνείς, να διαφωνείς, να ζεις σε μία μικρή κοινωνία. Με έναν καθηγητή που άλλοτε σε μάλωνε και άλλοτε σε επιβράβευε. Έμαθες ότι για να πάρεις, πρέπει να δώσεις, για να κερδίσεις πρέπει να κουραστείς. Το κυριότερο μέσα από όλα αυτά είναι ότι έμαθες να κρίνεις και να σέβεσαι.

Στροφή προς το virtual

Όσα προαναφέρθηκαν αποτελούν γεγονός. Η κοινωνία, όμως, αναπόφευκτα αλλάζει και εμείς προσαρμοζόμαστε. Το σημαντικό είναι οι αλλαγές να λαμβάνουν χώρα για τους σωστούς λόγους και αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Το 2018 χαρακτηρίστηκε η χειρότερη χρονιά για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ότι αφορά τα mass shootings, κυρίως σε χώρους σχολείων. Τα συμβάντα είναι γνωστά εδώ και χρόνια στο ευρύ κοινό. Κάθε χρόνο λάμβαναν μέτρα, αλεξίσφαιρες πόρτες, έλεγχος αντικειμένων στην είσοδο, οπλισμένο προσωπικό ασφαλείας. Σχολείο-φυλακή, στο βωμό της ασφάλειας. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά ο φόβος ενός γονιού για το παιδί του θα τον οδηγήσει να πάρει όποιο μέτρο κρίνει απαραίτητο.

Παρόλα αυτά, η κατάσταση επιδεινώθηκε με τον καιρό. Ο εκτεταμένος έλεγχος, προκάλεσε μια έντονη επιθυμία για παραβίαση των πάντων. Για άλλη μία φορά κλήθηκε ο γονιός να σώσει το παιδί του και εκεί εξωθήθηκε στα άκρα. Αρχικά, αυξήθηκε καταιγιστικά ο αριθμός των παιδιών που έκαναν ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι και στην πορεία δημιουργήθηκαν τα elementary virtual classrooms. Αυτός ίσως είναι ένας ακραίος λόγος, αλλά δεν παύει να είναι βασικός, ενώ απευθύνεται σε έναν τόσο μεγάλο πληθυσμό, όπως αυτός της Αμερικής.

Και μετά είναι ο χρόνος. Βασικός αντίπαλος των εργαζόμενων γονέων, οι οποίοι για να αποφύγουν τις μετακινήσεις και για να μπορούν να έχουν τον έλεγχο θα προτιμήσουν μία εκπαίδευση για το παιδί τους εντός σπιτιού.

Μην ξεχνάμε βέβαια και το bullying, το οποίο μετράει πολύ περισσότερα θύματα από ότι αθροιστικά τα mass shootings και για το οποίο θα άξιζε να γίνουν πολλές εκτεταμένες αναφορές στο σύνολο της κοινωνίας. Προς το παρόν, στο συγκεκριμένο κείμενο, θα αναφερθεί ως αιτία για την διάδοση του virtual classroom, ελπίζοντας να δώσει μια εικόνα για την έκταση του φαινομένου.

Ειδικά αν η οικονομική κατάσταση το επιτρέπει, μιας και δεν πρόκειται για μία φθηνή ενασχόληση σε όλες τις περιπτώσεις, πολλές φορές προτιμάται. Άλλωστε, μπορεί κάποιος να σκεφτεί, αφού μπορώ να αποφύγω το πρόβλημα (χρόνος, bullying κ.ά.), γιατί να το αντιμετωπίσω;

Βέβαια να επαναλάβω, ότι στην Ελλάδα αυτό βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο. Έξω όμως έχει μία δυναμική παρουσία.

Η επιστήμη τι λέει;

Αντιπαραθέσεις και διαφωνίες έχουν σημειωθεί και επ’αυτού του ζητήματος από παιδοψυχολόγους. Όπως πάντα και εδώ υπάρχουν δύο πλευρές. Αυτή που υποστηρίζει ότι το virtual classroom δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να λειτουργούν με τους ρυθμούς τους. Να μην λειτουργούν με το καθιερωμένο ωράριο και να μην χρειάζεται να εξαναγκάζουν μία κοινωνικότητα η οποία ίσως δεν είναι έμφυτη. Από την άλλη θα βρούμε αυτούς που ένθερμα υποστηρίζουν ότι το μόνο που θα καταφέρουν να βγάλουν τα virtual classrooms, είναι καλά καταρτισμένους νέους. Νέους χωρίς ενσυναίσθηση και συναισθηματική νοημοσύνη, οι οποίοι θα είναι πολύ καλοί στο να δουλεύουν ατομικά και να παραδίδουν αποτέλεσμα. Εκεί θα τελειώνει και η όλη συνεισφορά τους στην εργασία.

Ποιο το νόημα μετά να μιλάμε για soft skills, και ειδικά για νέες έννοιες όπως flexibility και agility που κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όταν θα έχουμε ένα εργατικό δυναμικό το οποίο δεν θα έχει αναπτύξει ούτε τις βασικές όπως η συνεργατικότητα, η ομαδικότητα και η διαχείριση χρόνου.

Πρόκειται για καλά υποστηριζόμενες απόψεις και από τις δύο πλευρές. Παρόλα αυτά, η ανησυχία ανατροφής αντικοινωνικών νέων και η σταδιακή επιστροφή στο actual classroom δείχνει ότι μάλλον έδαφος κερδίζουν οι δεύτεροι.

Είναι όμως «κακό» για όλους;

Για να μην μένουν εκκρεμότητες, επιστρέφω σε αυτό που προανέφερα. Όλα σχετίζονται με το target group στο οποίο απευθυνόμαστε. Βλέπουμε ότι στους ενήλικες τα πράγματα διαφέρουν αισθητά. Η δυνατότητα του e-learning, τους παρέχει τη δυνατότητα να επιμορφωθούν σε πολύ λιγότερο χρόνο. Με τον πλέον βολικό τρόπο, συνδυάζοντας παράλληλα όλες τις άλλες δραστηριότητες, δουλειά, οικογένεια, χόμπι. Επιπλέον, το 39% των distance learners θεωρεί ότι λαμβάνει εκπαίδευση ίσης αξίας με την παραδοσιακή. Το 27% είναι και εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης. Το virtual classroom ανοίγει την πόρτα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο γνώσης που έχουν πρόσβαση όλοι, ανεξαιρέτως.

Ο κάθε φοιτητής και επαγγελματίας έχει τη δυνατότητα να επιμορφωθεί στην άνεση του σπιτιού του, κάνοντας μία γρήγορη και εύκολη έρευνα αγοράς online. Μία ίσως από τις σημαντικότερες εξελίξεις της δεκαετίας που μας πρόσφερε το διαδίκτυο.

Το ζήτημα του virtual classroom, όπως και κάθε άλλο, προφανώς δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Μην ξεχνάμε και την πρόσβαση που έδωσε μέσω χρηματοδοτήσεων σε αναπτυσσόμενες χώρες να λάβουν τα παιδιά την βασική εκπαίδευση, έστω και ηλεκτρονικά. Κατά αυτόν τον τρόπο μειώθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα του αναλφαβητισμού.

Σε όλα όμως, όπως και σε αυτό, υπάρχει κόκκινη γραμμή, υπάρχει και κατάλληλη στιγμή. Δεν μπορείς να αποφύγεις το αναπόφευκτο, μπορείς όμως να βλέπεις μπροστά. Μπορείς και οφείλεις να κρίνεις και να αναπροσαρμόζεσαι για να γίνεις καλύτερος πολύπλευρα και ολιστικά.

Για την συνεισφορά την εικονικής πραγματικότητας μίλησε στο TEDxTrestleViewPark ο Mfon Akpan.

 

 

Μαρία Λίλο

Eίμαι τελειόφοιτη του τμήματος οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Τον τελευταίο χρόνο είχα την ευκαιρία να απασχοληθώ εθελοντικά σε οργανισμούς της σχολής μου. Με ενδιαφέρουν κλάδοι της χρηματοοικονομικής και του ευρωπαϊκού οικονομικού δικαίου. Τον ελεύθερο χρόνο μου,μου αρέσει να βρίκομαι με την παρέα μου, να πηγαίνω βόλτα στην παραλία και να αθλούμαι.
Close Menu