Ideas worth reading: Συνέντευξη με την Λίνα Καλλέ – Μέρος 1ο
Πανελλήνια Ένωση Οπτικών και Οπτομετρών

Ideas worth reading: Συνέντευξη με την Λίνα Καλλέ – Μέρος 1ο

Στη ζωή τα πράγματα δεν ακολουθούν γραμμική πορεία. Γι’ αυτό η πιο σημαντική ικανότητα ενός ατόμου είναι η ευελιξία. Το μάθημα αυτό κανένας δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει καλύτερα από την Λίνα Καλλέ. Πολυπράγμων και δραστήρια, η Λίνα Καλλέ εργάζεται ως Εκπαιδεύτρια Κινητικότητας Προσανατολισμού και Δεξιοτήτων Καθημερινής Διαβίωσης ατόμων με οπτική βλάβη. Οι σπουδές της περιλαμβάνουν την φυσικοθεραπεία, την θεολογία καθώς και την παιδαγωγική. Παράλληλα, αποτελεί επιστημονική συνεργάτιδα του τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ και έχει διοργανώσει πληθώρα επιστημονικών σεμιναρίων. Τα τελευταία χρόνια το επιστημονικό και ερευνητικό της ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη συμβουλευτική οικογενειών και επαγγελματιών υγείας.

Mε το να 2020 χαρακτηρίζεται ως το έτος ενημέρωσης και πρόληψης σχετικά με την τύφλωση, η Λίνα Καλλέ μίλησε στο TEDxUniversityofMacedonia για τον τρόπο που η ίδια εκλαμβάνεται την παγκόσμια πρωτοβουλία “Vision 2020”.

Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για το αντικείμενο της δουλειάς σας;

Η δουλειά μου αναφέρεται στην εκπαίδευση των ατόμων με οπτική αναπηρία. Πιο συγκεκριμένα, στο πεδίο της κινητικότητας προσανατολισμού και καθημερινών δεξιοτήτων

Όταν αναφερόμαστε στην κινητικότητα προσανατολισμού αναφερόμαστε στις δεξιότητες που πρέπει κάθε άτομο που έχει μερική ή ολική απώλεια όρασης. Σκοπός είναι να αποκτήσει αυτονομία σε οποιαδήποτε περιβάλλον, εντός ή εκτός σπιτιού, ανάλογα με την ηλικία και τις δραστηριότητες του.

Αυτό αφορά τόσο ανθρώπους που είναι εκ γενετής τυφλοί, δηλαδή άτομα που έχασαν την όραση τους μέχρι την ηλικία των 5 ετών, όσο και τους νεοτυφλωθέντες, δηλαδή άτομα τα οποία έχασαν την όραση τους μετά τα 5.

Εσείς με ποιές ηλικιακές ομάδες δουλεύετε;

Δουλεύω και με τις 2 ομάδες, με παιδιά και με ενήλικες. Κυρίως όμως με ενδιαφέρει τα τελευταία χρόνια το κομμάτι της πρώιμης παρέμβασης σε τυφλά βρέφη και νήπια.  Μέχρι το 2015 δούλευα στο σύνδεσμο τυφλών στην παράλληλη στήριξη, δηλαδή η επιλογή της οικογένειας ήταν το παιδί να πάει στο σχολείο της γειτονιάς και να έχει παράλληλη στήριξη. Το 2015 παραιτήθηκα γιατί κατάλαβα ότι υπήρχε ένα τεράστιο κενό που αφορούσε και αφορά το κομμάτι της κινητικής αποκατάστασης. Αυτό αφορά κυρίως τα παιδιά. 

Για να μάθουμε το σώμα μας, πρέπει κάποιος να μας το δείξει σωστά. Η σωματογνωσία που πρέπει να αποκτήσει ένα βρέφος που δεν βλέπει είναι πολύ σημαντικό για τη μετέπειτα κινητική του εξέλιξη.

Τα τελευταία πέντε χρόνια προσπαθώ να έχω έναν προσανατολισμό περισσότερο εξειδικευμένο στα παιδιά και μάλιστα στα παιδιά που εμφανίζουν θέματα στην όραση λόγω εγκεφαλικής δυσλειτουργίας.

Ασχολούμαι επίσης με τη συμβουλευτική σε οικογένειες, παιδιά και εκπαιδευτικούς, ώστε να κατανοούν τι σημαίνει ένα πρόβλημα στην όραση. 

Ποιά ηλικιακή ομάδα έχει τη μεγαλύτερη δυσκολία;

 Έχω δυσκολευτεί το ίδιο και με ενήλικες και με παιδιά. 

Όσον αφορά τις ηλικίες, όταν έχεις να συνεργαστείς με παιδιά πρέπει να συνεργαστείς με την οικογένεια για να αποδεχτεί την αναπηρία και να εκπαιδευτεί στο νέο τρόπο ζωής. Η εκπαίδευση είναι τρόπος ζωής και αν η οικογένεια δεν αποδεχθεί αυτό δυστυχώς το παιδί θα θεωρηθεί ανάπηρο από όλους. Το παιδί έχει ένα δυναμικό που όμως αν δεν το εκπαιδεύουμε δεν θα βγει προς τα έξω και δεν θα αναπτύξει δεξιότητες. Αν δεν έχουν σύμμαχο την οικογένεια και δεν έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη της οικογένειας δεν μπορώ να κάνω εκπαίδευση και δεν μπορώ να έχω κανένα αποτέλεσμα δυστυχώς για το παιδί.

Με τους ενήλικες θα πρέπει να είμαι δίπλα τους σε όλα τα στάδια που περνούν. Πρώτα θα βρεθούν φυσιολογικά σε μία κατάσταση άρνησης. Μετά θα βιώσουν το πένθος ώστε να φτάσουν τελικά, στην αποδοχή και από εκεί να ξεκινήσουμε την εκπαίδευση. Εκεί πάλι όμως το οικογενειακό ή ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον θα παίξει ρόλο.

Αυτό συμβαίνει γιατί δυστυχώς ο Έλληνας  θα σκεφτεί “τι θα πει ο γείτονάς μου αν με δει με μπαστούνι” και δεν θα δει το όφελος του αλλά τι θα πουν οι άλλοι όταν θα βγει έξω.

Επίσης, επειδή δουλεύω και με ενήλικες και με παιδιά μπορώ να «μεταπηδώ» στους δύο κόσμους και μου είναι πολύ εύκολο να μιλάω σε οικογένειες.

Ποιό είναι το βασικό εμπόδιο που αντιμετωπίζετε στη συνεργασία με τους ασθενείς σας;

 Το σημαντικότερο στην κινητικότητα προσανατολισμού είναι το να θέλουν τα άτομα να εκπαιδευτούν. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο θέμα με το να αποδεχτώ και δυσκολία μου, την αναπηρία μου και να ζητήσω βοήθεια. Το να προσπαθήσω εγώ να προσφέρω βοήθεια σε κάποιον που δεν τη θέλει, είναι ένα μοντέλο που δε θα λειτουργήσει. Επομένως, τον πρώτο λόγο έχει ο γιατρός. Εκείνος μετά τη διάγνωση πρέπει να ωθήσει τον ασθενή με πρόβλημα όρασης στην αποκατάσταση.

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να επικοινωνήσω όταν μου δημιουργείται ένα τοίχος και θέλουν να αμφισβητήσουν ότι αυτό το θέμα λύνεται με εκπαίδευση. Κάποιοι ψάχνουν μία εύκολη λύση, μια επέμβαση ή μια “μαγεία” για να δω αντί να εκπαιδευτούν.

 Το κυριότερο είναι η ψυχική προετοιμασία, η επιλογή του καθένα για το πως θέλει να δομήσει τη μετέπειτα ζωή του. Η επιβολή πολλές φορές από το περιβάλλον ότι πρέπει οπωσδήποτε να αγωνιστείς σε μία στιγμή που κάποιος δεν νιώθει έτοιμος, καθυστερεί την αυτονομία των ανθρώπων που έχουν δυσκολίες στην όραση. Πρέπει πάντα η επιλογή να είναι προσωπική αφού κάποιος ενημερωθεί σωστά.

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η κοινωνία, γιατί αν δε δώσει τις κατάλληλες υποδομές καθιστά τα άτομα ανάπηρα. Αν δοθούν τα εχέγγυα της εκπαίδευσης και οι σωστές υποδομές, η οπτική σου βλάβη δεν είναι αναπηρία.

Εννοείτε δηλαδή πως η αναπηρία είναι κοινωνικό κατασκεύασμα;

Όχι ακριβώς, είναι κοινωνική κατασκευή. Για παράδειγμα εγώ μπορεί να μην βλέπω, αν όμως έχω στο κινητό μου εφαρμογές για να επικοινωνώ με τον έξω κόσμο, αν γνωρίζω να χρησιμοποιώ το λευκό μπαστούνι, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα μέσα μαζικής μεταφοράς με ασφάλεια, τότε δεν είμαι ανάπηρη. Ακόμη πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η συμπεριφορά των ανθρώπων, δηλαδή να μην χρειάζεται να αμυνθώ και να εξηγώ στον καθένα γιατί η επιλογή μου είναι να είμαι εκτός σπιτιού και όχι με συνοδό.

Υπάρχει ένα περιβάλλον ανθρώπων και ανθρώπινων κατασκευών που δεν θα σεβαστούν την ανάγκη μου αλλά θα προβούν σε μία κακώς εννοούμενη φιλανθρωπία. Εκείνη τη στιγμή χάνω την αυτονομία μου και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά μου στην ελεύθερη μετακίνηση.

 

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος της συνέντευξης!

 

TEDxUniversityofMacedonia

Το TEDxUniversityofMacedonia είναι ένας θεσμός του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που έχει ως σκοπό να προσφέρει βήμα σε ιδέες που αξίζει να ακουστούν και να αποτελέσει έναυσμα για αλλαγή και δράση σε όλη τη φοιτητική κοινότητα και ευρύτερα στο νεανικό κοινό της Θεσσαλονίκης.
Close Menu