Ideas worth reading: Συνέντευξη με την Λίνα Καλλέ – Μέρος 2ο
Πανελλήνια Ένωση Οπτικών και Οπτομετρών

Ideas worth reading: Συνέντευξη με την Λίνα Καλλέ – Μέρος 2ο

Στη ζωή τα πράγματα δεν ακολουθούν γραμμική πορεία. Γι’ αυτό η πιο σημαντική ικανότητα ενός ατόμου είναι η ευελιξία. Το μάθημα αυτό κανένας δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει καλύτερα από την Λίνα Καλλέ. Πολυπράγμων και δραστήρια, η Λίνα Καλλέ εργάζεται ως Εκπαιδεύτρια Κινητικότητας Προσανατολισμού και Δεξιοτήτων Καθημερινής Διαβίωσης ατόμων με οπτική βλάβη. Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης που έδωσε στο TEDxUniversityofMacedonia αναφέρθηκε στο αντικείμενο της δουλειάς της, στα βασικά εμπόδια στη συνεργασία με ασθενείς καθώς και στο ότι η αναπηρία είναι μία κοινωνική κατασκευή.

Διάβασε το πρώτο μέρος της συνέντευξης εδώ

Πόσο φιλική είναι μία χώρα σαν την Ελλάδα σε άτομα με απώλεια όρασης; 

Όταν άρχισα να δουλεύω τα δύο πρώτα χρόνια μάλωνα συνέχεια στο δρόμο. Μάλωνα ναι γιατί είχε παρκαρισμένα μηχανάκια, μάλωνα γιατί περνούσαν τον δρόμο με κόκκινο, μάλωνα γιατί τους έλεγε κάποιος “δεν βλέπω” και του έλεγαν “υπογράψτε εδώ”, μάλωνα επειδή κάποιος άνοιγε το παράθυρο του αυτοκινήτου και έκανε νόημα σε κάποιον να περάσει, ενώ τον έβλεπε με λευκό μπαστούνι. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αυτό δεν είναι λύση ούτε για εμένα και για τους εκπαιδευόμενους μου, αλλά ούτε και για την κοινωνία. Τότε ξεκίνησα να συμμετέχω σε πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες ενημέρωσης του κοινού και της πανεπιστημιακής κοινότητας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια που είμαι ενεργή έχουν γίνει σε αυτόν τον τομέα έχουν γίνει πάρα πολλές αλλαγές, εξαιρετικές αλλαγές και στην εκπαίδευση στα σχολεία. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το σύστημα αναγγελίας στάσης στον ΟΑΣΘ.

Ποιες είναι μερικές από τις ελλείψεις τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε επίπεδο ενημέρωσης;  

Θεωρώ ότι έχουμε ενημερώσει πλέον τον κόσμο, ωστόσο ούτε αυτό το μοντέλο τελικά, λειτουργεί.

 Έχουν κατασπαταληθεί εκατομμύρια ευρώ για να τοποθετηθούν λάθος οδηγοί όδευσης τυφλών και να δημιουργηθούν εφαρμογές στα κινητά για άτομα με προβλήματα όρασης που είναι δυσλειτουργικές ή δεν αφορούν όλες τις ηλικίες. Σίγουρα κάποια είναι θέμα χρημάτων, κάποια όμως είναι θέματα κακού σχεδιασμού.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι ο μεγάλος περίπατος στην Αθήνα. Έχουν γίνει άπειρα διαβήματα για το ότι δεν έχουν προβλεφθεί οι σωστές συνιστώσες ελεύθερης μετακίνησης των ατόμων με οπτική αναπηρία. Αυτό σημαίνει ότι δεν έγινε σωστή ενημέρωση.

Όσον αφορά την σχέση που θίξατε και ανάμεσα σε σας και τους ασθενείς σας, βλέπετε ότι η δουλειά που κάνετε μαζί τους εκτός από την λειτουργικότητα στην καθημερινότητά τους επηρεάζει και την ψυχολογία τους; Αν ναι, πώς την επηρεάζει;

Αν δεν έχει επηρεαστεί η ψυχολογία τους στο να αλλάξουν τον τρόπο ζωής ή στο να κατανοήσουν ότι η εκπαίδευση αποτελεί βασικό άξονα της ζωής τους, τότε δεν μπορώ να προχωρήσω στην εκπαίδευση. Πρέπει δηλαδή πρωτίστως να έχω δημιουργήσει μία συνθήκη πολύ μεγάλης εμπιστοσύνης και ασφάλειας. Το σχήμα εκπαιδευτή-εκπαιδευόμενου είναι πάρα πολύ ισχυρό, διότι ένας άνθρωπος που δεν βλέπει στο δρόμο πρέπει να επιβιώσει. Βγαίνει πρώτα το συναίσθημα της επιβίωσης σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Άρα η σχέση που δημιουργείται με τον εκπαιδευτή είναι μία σχέση πάρα πολύ δυνατή που δύσκολα κλονίζεται. Έχω εισπράξει απερίγραπτη αγάπη και εμπιστοσύνη.

Πόσο δυνατό είναι να διατηρήσετε τις ισορροπίες όταν η δουλειά σας έχει αντίκτυπο τόσο στην ζωή όσο και στην διάπλαση της προσωπικότητας των ασθενών;

Θεωρώ ότι η δική μου πορεία ως επαγγελματίας υγείας, σε σχέση με τη δική μου προσωπική ανάπτυξη, είναι συνυφασμένες. Η ψυχική ετοιμότητα όμως και διασύνδεση είναι ένα διαρκές φαινόμενο στην εκπαίδευση. Αυτό που έκανα εγώ και με βοήθησε ήταν ότι ζήτησα εποπτεία στα περιστατικά με τα οποία δούλευα. Με βοήθησε πάρα πολύ να έχω έναν εξωτερικό παρατηρητή, γιατί το τεχνικό κομμάτι της εκπαίδευσης είναι πάρα πολύ συγκεκριμένο. Ένα άλλο που με βοήθησε πάρα πολύ και τα τελευταία χρόνια είναι η εξωδικαστική διαμεσολάβηση. Έτσι καταφέρνω να είμαι αμέτοχη και παράλληλα, ψυχικά παρούσα. Βέβαια, θεωρώ ότι αυτά εξαρτώνται τόσο από την προσωπικότητα του καθενός όσο και από τους σκοπούς που εξυπηρετεί η εκπαίδευση. 

Για μένα το πιο σημαντικό είναι να ξέρεις ως άνθρωπος για ποιο λόγο κάνεις αυτή τη δουλειά. Να έχεις απαντήσει τα δικά σου προσωπικά ερωτήματα. Να μην προσπαθείς μέσα από αυτή τη δουλειά να πάρεις πράγματα δεν πρέπει να πάρεις. Αν περιμένεις να πάρεις πράγματα που δεν υπάρχουν, θα είσαι ένας δυστυχισμένος επαγγελματίας.

Σίγουρα ο κάθε ασθενής είναι μοναδικός και η κάθε περίπτωση χρήζει ειδικής μεταχείρισης, τί θεωρείτε εσείς όμως σαν success story;

Αρχικά, κάθε φορά που αναλαμβάνω καινούργιο άνθρωπο έχω το ίδιο άγχος, παρ’ όλο που δουλεύω για πάνω από 20 χρόνια.

Μία πρόκληση που είχα αναλάβει ήταν να κάνω σε έναν ενήλικα έναν κύκλο εκπαίδευσης εντός 4,5 ημερών και μάλιστα εκτός Θεσσαλονίκης. Θα έπρεπε από την Πέμπτη μέχρι τη Δευτέρα να μάθει να χρησιμοποιεί λευκό μπαστούνι, ώστε να μπορεί να πάρει το παιδί του από το σχολείο. Ήταν μία πρόκληση που δώσαμε και οι δύο στους εαυτούς μας, γιατί και αυτός εμπιστεύτηκε εμένα ότι θα καταφέρει να κυκλοφορήσει, αλλά και εγώ εμπιστεύτηκα εκείνον ότι θα τα καταφέρει.

Μία άλλη πρόκληση το ότι πήρα μωρό 40 ημερών για εκπαίδευση που συνεχίζεται μέχρι τώρα που θα πάει δευτέρα δημοτικού. Θεωρώ ότι είναι η απόδειξη για το μεγάλο “θαύμα” της πρώιμης παρέμβασης. Ήταν μία πρόκληση που αφορούσε τόσο την οικογένεια όσο και το παιδί. Ήταν το πρώτο παιδί στο οποίο έδωσα μπαστούνι από την ηλικία των τριών χρονών. Σήμερα πηγαίνει στο σχολείο της γειτονίας της, μιλάει ελληνικά, αγγλικά, παίζει πιάνο και είναι αυτόνομη.

Το ευτυχές είναι ότι έχω ζήσει πολλές διαφορετικές ζωές μέσα από τις ζωές των ανθρώπων που έχουν κάνει εκπαίδευση μαζί μου. 

Από αυτή τη διαδικασία, όπως είπατε, αλλάζετε κι εσείς. Αν θα μπορούσατε να κλείσετε σε 1-2 φράσεις το σημαντικότερο μάθημα που έχετε πάρει από τη δουλειά σας, ποιο θα ήταν αυτό;

Αυτό που έχω μάθει και αυτό που με σώζει ως άνθρωπο είναι η ευελιξία. Στο δρόμο μπορεί να συμβεί ό,τι μπορείς να φανταστείς γιατί δεν υπάρχει γραμμική πορεία στα πράγματα. Σήμερα αυτό το περιβάλλον είναι δεδομένο, αλλά αύριο, το ίδιο περιβάλλον θα έχει 100 εμπόδια. Πρέπει συνεχώς να βρίσκουμε εναλλακτικές και να προσαρμοζόμαστε στις δυσκολίες. Πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι στο σκοπό μας.

Το σημαντικότερο μάθημα βέβαια, είναι ότι η ζωή μας κάνει κύκλους. Από κάθε κύκλο που κλείνει πρέπει να παίρνουμε αυτό που ταιριάζει στη στιγμή. Έτσι μόνο θα πάμε στον επόμενο κύκλο, για να πάρουμε από αυτόν το επόμενο μάθημα.

Έχετε να προσθέσετε κάτι άλλο;

Αυτό που θα μπορούσα να πω σε κάποιον ως συμβουλή είναι: ποτέ να μην επιλέξεις να κάνεις κάτι ως επάγγελμα που δεν το αγαπάς πάρα πολύ, που δεν νιώθεις ότι αυτό το πράγμα σε «καίει.» Αν δεν σε «καίει», αν δε θέλεις συνεχώς να μαθαίνεις για αυτό και να υπάρχεις γι’ αυτό, καλύτερα να κάνεις κάτι άλλο. Πρέπει να ερωτευτείς τα πράγματα και να μη σε ερωτευτούν αυτά. Εγώ επιλέγω αυτό που κάνω! 

TEDxUniversityofMacedonia

Το TEDxUniversityofMacedonia είναι ένας θεσμός του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που έχει ως σκοπό να προσφέρει βήμα σε ιδέες που αξίζει να ακουστούν και να αποτελέσει έναυσμα για αλλαγή και δράση σε όλη τη φοιτητική κοινότητα και ευρύτερα στο νεανικό κοινό της Θεσσαλονίκης.
Close Menu