Happiness & Economics

Happiness & Economics

Τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία; Το ερώτημα αυτό ταλανίζει ανέκαθεν όλες τις κοινωνίες, αλλά ειδικότερα τη χώρα μας, που στη σημερινή εποχή βιώνει την οικονομική κρίση. Στις αρχές του 18ου αιώνα κυριαρχούσε η παραδοχή ότι καλύτερη κοινωνία είναι αυτή στην οποία τα ατομα είναι περισσότερο ευτυχισμένα. Στη συνέχεια όμως, οι νέες οικονομικές θεωρίες εισήγαγαν τις έννοιες του εθνικού εγχώριου και του ακαθάριστου εγχωριου προιόντος και οι οικονομολόγοι βασίστηκαν σε πιο μετρήσιμα δεδομένα για να συγκρίνουν τα κράτη. Με την πρόοδο, όμως, της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας εχει καταστεί πλεον δυνατον να μετρησουμε σε ενα βαθμο την ευτυχια.

Σύντομα βγήκε το συμπέρασμα ότι μπορει το κατά κεφαλήν εισόδημα να αυξάνεται, αλλα δεν αυξανεται αναλογα και η κατά κεφαλήν ευτυχία. Αν συγκρίνουμε χώρες σε απολυτους αριθμούς, τότε είναι το εισόδημα που μετράει, ενώ εαν συγκρίνουμε στο εσωτερικό, θέτουμε πιο ουσιώδη κριτήρια.

 

Αναμφισβήτητα, αν επιχειρήσουμε να μετρήσουμε την ευτυχία θα δούμε οτι είναι πολυ υποκειμενική. Παρόλα αυτά, μπορούμε να εντοπίσουμε και να μετρήσουμε τους παράγοντες που την επηρεάζουν. Ένας τέτοιος παράγοντας θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι το βιοτικό επίπεδο. Η ευτυχία αποτελεί υποκειμενική έννοια, αλλά η ευημερία αποτελεί αντικειμενική.

Οι άνθρωποι επηρεάζονται άμεσα από την κοινωνία στην οποία ζουν.

Χωρίς να αποτελεί κανόνα άνευ εξαιρέσεων, η κυρίαρχη εικόνα που προκύπτει από μία προσεκτική παρατήρηση των στοιχείων, είναι ότι σε χώρες με αισθητά υψηλότερο ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα, οι άνθρωποι δηλώνουν πιο ευτυχισμένοι – ικανοποιημένοι από την ζωή τους.

 

Ο όρος ευτυχία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τουλάχιστον δυο τρόπους. Αποτελεί σίγουρα ένα συναίσθημα, αλλά επιπλέον και μια αξιολόγηση του συνολικού επιπέδου ζωής σου. Το επίπεδο ικανοποίησης από το επίπεδο διαβίωσης συνδέεται άμεσα με το εισόδημα.

Ακόμα κ σε μια φτωχή χώρα, αν είσαι λιγότερο φτωχός από τους άλλους είναι πηγή περισσότερης ευτυχίας. Τα άτομα μπορεί να έχουν αυξημένα επίπεδα ζωής αλλά ατομικά να είναι λιγότερο ευτυχισμένα.

sadasdadsda

Σήμερα, λοιπόν, οι ανθρωποι καλούνται να αξιολογήσουν τη ζωή τους. Υπάρχουν πολλοί δείκτες και έρευνες. Μάλιστα, το κρατίδιο του Μπουτάν πρώτο καινοτόμησε και άρχισε να χρησιμοποιεί τον δείκτη εθνικής ευτυχίας (GNH=Gross National Hapiness), ενώ προσφατα το Ηνωμένο Βασίλειο έκανε και αυτό στροφή προς αυτή την πολιτική. Δεν αρκεί πλεον να μετρήσουμε τα υλικά αγαθά μιας χώρας και σίγουρα η ευημερία δεν εγγυάται απο μονη της την ευτυχία. Στην πραγματικότητα για να ειναι ευτυχισμένοι οι κάτοικοι πρέπει να αξιολογήσουμε τα εξής:

  1. το συνολικό ΑΕΠ
  2. το προσδόκιμο ζωης
  3. τον κοινωνικό κύκλο
  4. το επίπεδο διαφθοράς της χώρας
  5. το επίπεδο γενναιοδωρίας των κατοίκων
  6. την ελευθερία να κάνεις επιλογές για τη ζωή σου

 

Σύμφωνα με έρευνες τα λεφτά όντως φέρνουν την ευτυχία. Αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου. Όταν ο πλούτος φτάσει ένα συγκεκριμένο προσωπικό όριο, από εκεί και πέρα εάν το εισόδημα αυξηθεί, θα επέλθει πολύ μικρή επίδραση στα επίπεδα ευτυχίας. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνες, τα άτομα με υψηλό εισόδημα δείχνουν μεγαλύτερη ικανοποίηση στη ζωή τους, σε καθημερινό, όμως, επίπεδο η ευημερία τους αυξάνεται μέχρι το όριο των 75.000 δολλαρίων το χρόνο. Συνεπώς, δημηιουργήθηκε το παράδοξο του Ίστερλιν, σύμφωνα με το οποίο, όσο το ΑΕΠ αυξάνεται, δεν αυξάνει και η ευτυχία των πολιτών. Η ευτυχία τους επηρεάζεται και απο άλλους παράγοντες. Αντίθετα, όμως μια μείωση στο ΑΕΠ συνεπάγεται και μείωση στην ευτυχία. πρόσφατη έρευνα του οικονομολόγου Γιαν Εμανουέλ Ντε Νέβε στο LSE έδειξε ότι η επιρροή των οικονομικών αλλαγών στην ευτυχία των πολιτών είναι έξι φορές πιο ισχυρή όταν οι αλλαγές είναι αρνητικές. Η αύξηση του ΑΕΠ όντως δεν αυξάνει αισθητά την ευτυχία των πολιτών -η μείωσή του, όμως, την ελαττώνει ραγδαία

dweds

Καταλήγουμε, λοιπόν, στο γεγονός οτι το βιοτικό επίπεδο μιας χώρας έχει άμεση επίδραση στην ευτυχία των ατόμων. Πρέπει, όμως να κοιτάξουμε και πέρα από τα οικονομικά στοιχεία, για να βρούμε τα πράγματα που μας κάνουν ουσιαστικά ευτυχισμένους. Αν χρησιμοποιούμε τα λεφτά ως μέσο ευτυχίας, εγκλωβιζόμαστε σε έναν αέναο αγώνα που δεν εξασφαλίζει την προσωπική μας ολοκλήρωση. Υπεύθυνοι για τις επιλογές μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Βελτιώνοντας τις προσωπικές μας σχέσεις και δίνοντας προσοχή στα άτομα της κοινωνίας, θα δημιουργήσουμε έναν καλύτερο και πιο αληθινό κόσμο!

Close Menu