Στέφανος Μπαχαράκης

Το παιδί που δεν έβλεπε παιδικά! Οι φίλοι του πιστεύουν ότι γεννήθηκε διαβάζοντας εφημερίδα. Απολαμβάνει να μιλάει για θέματα που του αρέσουν και τον αφορούν, δεν κάνει τίποτα χωρίς να έχει κάποιο κίνητρο. Ξεκινήστε την κουβέντα με black humor ή μιλώντας για ταξίδια και σχεδόν τον έχετε κερδίσει.
  • Konstantinos Rigas

    Πολύ καλό το άρθρο! Ωραίο θέμα και ωραία στάση. Θέλω όμως να μείνω σε κάποια σημεία που μου παίζουν λίγο τραμπάλα και έφεραν στην επιφάνεια προβληματισμούς. Νομίζω πως δεν έχουμε να κάνουμε με πάντρεμα της ζωώδους πλευράς και της λογικής, δηλαδή τη συνύπαρξη μεταξύ τους και την παραγωγή σκέψης. Κατα τη γνώμη μου, η λογική είναι μια φυσική εξέλιξη του ενστίκτου που έρχεται με τη δημιουργία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος διαφοροποιείται από την υπόλοιπη φύση λόγω της σκέψης/λογικής που του είναι έμφυτη. Σα να έχει περάσει στο γονίδιό του με τη δημιουργία του ή κατά την εξέλιξή του από κάτι προηγούμενο που προφανώς λειτουργούσε με το ένστικτο. Ως αποτέλεσμα της έμφυτης λογικής είναι η δημιουργία της γλώσσας μέσω της οποίας εκφράζεται η σκέψη αλλά και τα συναισθήματα. Και εδώ είναι η σύνδεση με το άλλο σημείο που με προβλημάτισε, αυτό της βέλτιστης λύσης. Ναι, το μυαλό κατηροριοποιεί τα δεδομένα και ναι, παράγει τη βέλτιστη λύση. Λαμβάνει όμως υπόψη πλέον όλες τις συνοριακές συνθήκες/περιορισμούς; Μήπως πρέπει να ανατρέξουμε στην ερμηνεία του «βέλτιστος» στη σημερινή εποχιακή μας κοινωνία; Μήπως οι συνθήκες που οδηγούν σε αυτή την πράξη/λύση ή μάλλον καλύτερα την επιβάλλουν, είναι μόνο αρχικές/υποκειμενικές και καθόλου συνοριακές με όριο τα συναισθήματα των άλλων; Μήπως έχουμε αρχίσει να ξεπερνάμε τους περιορισμούς αυτούς που μας κάνουν ανθρώπους. Ζούμε πλέον στην εποχή του investment management. Μήπως έχουμε αρχίσει να ξεκλειδώνουμε την καθαρή ελεύθερη σκέψη; Και αν ναι, ποιά τα όρια στην ελευθερία του άλλου; Τροφή για σκέψη μέσω αυτού του άρθρου για ανάρτηση και άλλων επόμενων! 😉

    • Stefanos B.

      Επίσης ο προβληματισμός είναι αν τελικά αξίζει να φτάσουμε στην ελεύθερη σκέψη στην κοινωνία του σήμερα. Να διαλέξουμε το μοναχικό δρόμο αντί ενός ομαδικού αλλά συμβιβασμένου. Έπειτα, είναι πράγματι έμφυτη η λογική; Μας διακρίνει από τα ζώα, συμφωνώ. Ωστόσο, την βλέπουμε και να κυριαρχεί;

    • Sotiris Savvas

      Ωραίο άρθρο, συγχαρητήρια στον αρθρογράφο, ωραίος και ο προβληματισμός σου ο οποίος είναι πράγματι food for thought.
      Θα ήθελα να σχολιάσω για το »ποια τα όρια στην ελευθερία του άλλου» πως ακολουθώντας τον συλλογισμό σου το κύριο πρόβλημα που εντοπίζω σε αυτήν την αναζήτηση είναι η ανάγκη να δώσουμε κάποιο όνομα και να βάλουμε όρια σε κάτι το οποίο είναι άγνωστο και όπως αναφέρεις »ξεκλειδώνεται» τώρα. Πώς θα μπορούσαμε να θέσουμε όρια στην »καθαρή ελεύθερη σκέψη»;
      Πιστεύω πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να διέπεται μόνο από γενικούς κανόνες/αρχές οι οποίες δεν περιορίζουν αλλά κατευθύνουν το άτομο το οποίο επιδιώκει την καθαρή ελεύθερη σκέψη. Θα πρέπει οι αρχές του να του δίνουν κατεύθυνση αλλά να είναι πάντα αμφισβητήσιμες από τον ίδιο και όσο αναπτύσσεται να έχουν την δυνατότητα να αναδιαμορφωθούν. Για παράδειγμα η λογική μας λέει πώς την μητέρα που μας μεγάλωσε, μας αγαπάει και μας φρόντισε δεν θα έπρεπε να σκεφτόμαστε να της κάνουμε κακό. Κάπως έτσι έχω στο μυαλό μου αυτούς τους γενικούς κανόνες που θα μπορούσαν να κατευθύνουν το άτομο. Πιστεύω πως στη θέση που βρισκόμαστε σαν είδος σήμερα μόνο εκτιμήσεις θα μπορούσαμε να κάνουμε για τέτοια ζητήματα αλληλεπιδρώντας πάντα μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, όπως επίσης πιστεύω πως αυτές οι εκτιμήσεις είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να καταφέρουμε να σπάσουμε τις κλειδαριές και να φτάσουμε στην καθαρή ελεύθερη σκέψη.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων